Jaś

                                                                                                     Synowi Sarinowi Janowi

o świcie
cicho stąpa
i wtyka swoją głowę
pod moje ramię
krople mlecznego uśmiechu
budzą rośliny
w ogródku mego serca

rysuje po ścianach i sobie
robi miny do odbicia lustrzanego
jaka śliczna buzia twoja upaćkana
mój mały Picasso

na półkę
wspinają się
ruchliwe nóżki
wydzierając
grzebiąc
żuje kartki pełne wiedzy
mój mały Sokrates